Η Γη εκπέμπει SOS

Μάρθα Κίσκιλα

«Φουρτουνιασμένη θάλασσα, δυνατές καταιγίδες και χαμηλή ορατότητα προβλέπονται για αύριο». Έτσι θα μπορούσε να ξεκινάει το δελτίο καιρού για τις 21 Ιουνίου του 2050. Οι καταστροφικές θύελλες μπορεί να μην ακούγονται σαν καλά νέα, αλλά θα είναι μεταξύ των ελάχιστων προβλημάτων του κόσμου στα προσεχή έτη της αιφνίδιας κλιματολογικής αναταραχής, καθώς τα επόμενα χρόνια προβλέπονται πλημμύρες, ξηρασίες, λιώσιμο των πάγων, πείνα, μεταναστεύσεις και πολλά ακόμα σοβαρά προβλήματα που θα δημιουργήσουν και πολιτικοκοινωνικές αναταραχές.
Ο Tim Radford, πρώην επιστημονικός συντάκτης του Guardian, είχε κάνει από το 2004 μια προφητική πρόβλεψη για τις πιθανές επιπτώσεις της παγκόσμιας αύξησης της θερμοκρασίας του πλανήτη στον κόσμο το 2020. Εφαρμόζοντας τις εμπειρικές του γνώσεις σχετικά με την επιστήμη που ήταν διαθέσιμη εκείνη την εποχή, προέβλεψε ότι το 2020 θα είναι η χρονιά που ο πλανήτης  θα αρχίσει να αισθάνεται τη θερμότητα σαν κάτι πραγματικό και επείγον.
Το προηγούμενο έτος μάλιστα, ο κόσμος είδε τις σχολικές απεργίες της Greta Thunberg να μετατρέπονται σε ένα παγκόσμιο κίνημα με περισσότερους από έξι εκατομμύρια διαδηλωτές. Ο κόσμος λαμβάνει όλο και πιο σοβαρά υπόψη του τις ανησυχητικές προειδοποιήσεις από τους επιστήμονες του ΟΗΕ, ενώ δεκάδες εθνικά κοινοβούλια και δημοτικά συμβούλια έχουν δηλώσει ότι βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης σχετικά με το κλίμα.
Ο Radford γράφοντας μετά το ρεκόρ ζέστης του Ηνωμένου Βασιλείου το 2003, προειδοποίησε ότι τέτοιες καυτές θερμοκρασίες θα γίνουν πλέον ο κανόνας. «Να περιμένετε ότι το καλοκαίρι του 2020 θα είναι αποπνικτικό». Από τότε, ο κόσμος έχει περάσει από τα 10 πιο καυτά χρόνια της ιστορίας. Για παράδειγμα το Ηνωμένο Βασίλειο σημείωσε νέο υψηλό 38,7 βαθμών τον Ιούλιο, ο οποίος ήταν ο θερμότερος μήνας του πλανήτη από τότε που άρχισαν οι μετρήσεις.
Επίσης, πρόβλεψε σωστά το πόσο πιο εχθρικό αυτό θα έκανε το κλίμα, με τις ολοένα και πιο άγριες καταιγίδες, τις δασικές πυρκαγιές (στη Σιβηρία και τον Αμαζόνιο φέτος ή την Καλιφόρνια και τη Λαπωνία το 2018) και την καταστροφή και τον αποχρωματισμό των κοραλλιογενών υφάλων, που συμβαίνει με αυξανόμενη συχνότητα σε όλο τον κόσμο. Όλα αυτά έχουν συμβεί, όπως και οι συγκεκριμένες προβλέψεις του Radford για επιδείνωση των πλημμυρών στο Μπαγκλαντές, απελπιστική ξηρασία στη νότια Αφρική, έλλειψη τροφίμων στο Σαχέλ και άνοιγμα του βορειοδυτικού περάσματος λόγω της συρρίκνωσης του θαλάσσιου πάγου.
Ορισμένες από τις προβλέψεις του ήταν ελαφρώς πρόωρες (τα χιόνια στο Κιλιμάντζαρο και στο όρος Κένυα δεν έχουν εξαφανιστεί ακόμα), αλλά συνολικά το όραμα του Radford για τον κόσμο το 2020 ήταν εξαιρετικά ακριβές. Αυτή η ακρίβεια είναι θετική καθώς γίνεται άμεση πρόβλεψη των κινδύνων, αλλά ταυτόχρονα και ανησυχητική όταν εξετάζουμε τι επιπτώσεις αναμένουν οι επιστήμονες να έχει αυτό στη ζωή μας. Εκτός από τις εκπομπές των αερίων κατά την επόμενη δεκαετία, πολλά είναι τα προβλήματα που αναμένεται να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα.
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Radford, ας εξετάσουμε τι θα γίνει στον κόσμο το 2050, αν η ανθρωπότητα εξακολουθεί να καίει πετρέλαιο, φυσικό αέριο, άνθρακα και δάση με αυτούς τους ρυθμούς. Αρχικά η διαφορά θα είναι ορατή από το διάστημα. Το λευκό χρώμα του βορρά θα εξαφανίζεται κάθε καλοκαίρι, ενώ ο νότιος πόλος θα συρρικνωθεί και δεν θα είναι αναγνωρίσιμος. Τα καταπράσινα τροπικά δάση του Αμαζονίου, του Κονγκό και της Παπούα-Νέας Γουινέας θα συρρικνωθούν και πολύ πιθανόν να περιβάλλονται από καπνό, σύμφωνα με τον Guardian.
Οι ακτές ανασχηματίζονται από την άνοδο της στάθμης της θάλασσας και είναι πιθανόν πολλές πόλεις να πλημμυρίσουν μέχρι το 2100, όπως το Μαϊάμι, το Κουανγκτούνγκ , το Λίνκολνσιρ και η Αλεξάνδρεια. Οι παλίρροιες και οι καταιγίδες «θολώνουν» περιοδικά τα όρια μεταξύ ξηράς και θάλασσας, κάνοντας τους δρόμους μεγαλουπόλεων να μοιάζουν με τα κανάλια της Βενετία. Στο έδαφος, οι αυξανόμενες θερμοκρασίες αλλάζουν τον κόσμο με τρόπους που δεν μπορούν πλέον να εξηγηθούν μόνο από τη φυσική και τη χημεία. Ο όλο και πιο εχθρικός καιρός επηρεάζει τις κοινωνικές σχέσεις και διαταράσσει την οικονομία, την πολιτική και την ψυχική υγεία. Οι φόβοι για την πλήρη εξαφάνιση της ανθρώπινης φυλής ίσως είναι λίγο υπερβολικοί, αλλά ο κίνδυνος της καταστροφής του πολιτισμού είναι υψηλότερος από ποτέ και αυξάνεται σταθερά.
Ο κόσμος το 2050 προβλέπεται να είναι πιο εχθρικός, λιγότερο εύφορος και περισσότερο συνωστισμένος. Οι πλούσιοι θα βρίσκονται σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, ενώ οι φτωχοί θα παραμένουν εκτεθειμένοι στα ολοένα και σκληρότερα στοιχεία. Όλοι όμως θα επηρεαστούν από τις αυξανόμενες τιμές, τις συγκρούσεις, το άγχος και την κατάθλιψη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η παγκόσμια θερμοκρασία αυξήθηκε κατά 1.5 βαθμό Κελσίου πριν από δύο χρόνια και τώρα επιταχύνεται προς 3 ή ακόμα και το 4 βαθμούς Κελσίου, μέχρι τα τέλη του αιώνα. Το Λος Άντζελες, το Σίδνεϊ, η Μαδρίτη, η Λισαβόνα και ενδεχομένως ακόμα και το Παρίσι να δουν θερμοκρασίες που θα φτάσουν ακόμα και τους 50 βαθμούς Κελσίου, ενώ το κλίμα του Λονδίνου μοιάζει με αυτό της Βαρκελώνης πριν 30 χρόνια. Σε όλο τον κόσμο, η ξηρασία εντείνεται και η υπερβολική ζέστη γίνεται πραγματικότητα για τους κατοίκους, οκτώ φορές περισσότερο από ό, τι το 2019.
Ο ακραίες καιρικές συνθήκες είναι η πρωταρχική ανησυχία όλων, εκτός από μια μικρή ελίτ. Επιπτώσεις θα υπάρχουν παντού, αλλά η μεγαλύτερη δυστυχία γίνεται αισθητή στις φτωχότερες χώρες. Η Ντάκα, το Νταρ ες Σαλάμ και άλλες παράκτιες πόλεις πλήττονται σχεδόν κάθε χρόνο από τις δυνατές καταιγίδες και άλλα ακραία καιρικά φαινόμενα που συνέβαιναν μόνο μια φορά τον αιώνα. Ακολουθώντας το παράδειγμα της Τζακάρτας, πολλές πρωτεύουσες έχουν μετεγκατασταθεί σε λιγότερο εκτεθειμένες περιοχές. Αλλά οι πλημμύρες, οι καταιγίδες, οι ξηρασίες και οι πυρκαγιές είναι όλο και πιο καταστροφικές. Τα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την κατάσταση, ενώ το οικονομικό κόστος δυσκολεύει τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που δεν έχουν προετοιμαστεί καλά. Οι ασφαλιστικές εταιρείες από τη μεριά τους αρνούνται να καλύψουν τις φυσικές καταστροφές, η ανασφάλεια κυριαρχεί και οι κυβερνήσεις αγωνίζονται να αντιμετωπίσουν την κατάσταση.
«Μέχρι το 2050, αν αποτύχουμε να δράσουμε, πολλά από τα πιο επιβλαβή, ακραία καιρικά φαινόμενα που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια θα γίνουν συνηθισμένα», προειδοποιεί ο Michael Mann, διευθυντής του Κέντρου Επιστήμης των Συστημάτων της Γης στο κρατικό πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια.
Οι άνθρωποι έχουν καταλάβει πόσο συνδεδεμένα είναι τα φυσικά συστήματα υποστήριξης της ζωής στον κόσμο. Σε ορισμένες περιπτώσεις, ενισχύουν το ένα το άλλο. Υψηλότερη θερμότητα σημαίνει περισσότερες δασικές πυρκαγιές, που στεγνώνουν περισσότερα δέντρα, τα οποία καίγονται πιο εύκολα, τα οποία απελευθερώνουν περισσότερο άνθρακα, γεγονός που ωθεί τις θερμοκρασίες σε παγκόσμιο επίπεδο υψηλότερες, κάτι που καταστρέφει περισσότερο πάγο, γεγονός που εκθέτει περισσότερο από τη Γη στο ηλιακό φως που θερμαίνει τους πόλους και επιβραδύνει τα ωκεάνια ρεύματα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται ακραίες καταιγίδες και μεγαλύτερες ξηρασίες. Επίσης, ο Αμαζόνιος μετατρέπεται σε σαβάνα επειδή η απώλεια των δασών εξασθενεί τις βροχοπτώσεις, γεγονός που καθιστά τις συγκομιδές χαμηλότερες, πράγμα που δίνει στους αγρότες οικονομικό κίνητρο για να καθαρίσουν περισσότερα εδάφη για να αντισταθμίσουν τη χαμένη παραγωγή, που σημαίνει περισσότερες πυρκαγιές και λιγότερες βροχοπτώσεις.Στην τρέχουσα πορεία μας, οι συγκεντρώσεις άνθρακα στην ατμόσφαιρα θα αυξηθούν επικίνδυνα και η Katharine Hayhoe, επιστήμονας της ατμόσφαιρας, εκφράζει τις ανησυχίες της. Η μεγαλύτερη ανησυχία της είναι ότι θα υπάρχουν προβλήματα στις μονάδες παραγωγής τροφίμων και ύδρευσης, με σοβαρές ανθρωπιστικές συνέπειες σε περιοχές που είναι ήδη ευάλωτες. Η πείνα θα αυξηθεί, ίσως καταστροφικά. Η Διεθνής Επιτροπή για την Κλιματική Αλλαγή των Ηνωμένων Εθνών αναμένει ότι η παραγωγή τροφίμων θα μειωθεί κατά 2% έως 6% σε κάθε επόμενη δεκαετία λόγω της υποβάθμισης της γης, της ξηρασίας, των πλημμυρών και της ανόδου της στάθμης της θάλασσας. Ο συγχρονισμός δεν θα μπορούσε να είναι χειρότερος, καθώς μέχρι το 2050 ο παγκόσμιος πληθυσμός αναμένεται να ανέλθει σε 9,7 δισεκατομμύρια, δηλαδή περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια περισσότερους ανθρώπους να τρέφονται από ό, τι σήμερα.
Όταν όμως υπάρχει πείνα, οι άνθρωποι αναγκάζονται να πολεμήσουν ή να φύγουν. Περίπου 50 με 700 εκατομμύρια άνθρωποι θα αφήσουν τα σπίτια τους από τα μέσα του αιώνα ως αποτέλεσμα της υποβάθμισης του εδάφους, σύμφωνα με εκτιμήσεις του περασμένου έτους. Οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες και οι ξηρασίες θα αναγκάσουν πολλούς άλλους να μεταναστεύσουν εντός και εκτός συνόρων. Ομοίως, θα μειωθεί ο πάγος των βουνών, ο οποίος αποτελεί πηγή νερού για το ένα τέταρτο του παγκόσμιου πληθυσμού. Οι φτωχότεροι θα επηρεαστούν χειρότερα, αν και έχουν τη μικρότερη ευθύνη για την κλιματική κρίση. Για τον Αμερικανό συγγραφέα και περιβαλλοντολόγο, Bill McKibben, αυτή η αδικία θα έχει τον μεγαλύτερο αντίκτυπο το 2050.
Τα τελευταία 20 χρόνια, τα έθνη έχουν δοκιμάσει διάφορους τρόπους για τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά οι περισσότεροι ήταν ακριβοί και αναποτελεσματικοί. Ωστόσο με τη βοήθεια της επιστήμης, οι κίνδυνοι μπορούν να μειωθούν αισθητά αν η ανθρωπότητα αλλάξει δραστικά την επόμενη δεκαετία. Μπορούμε να κάνουμε την κατάσταση μας ευκολότερη εάν επικεντρωθούμε στην ελπίδα σε κοινές λύσεις, παρά στους φόβους για το τι θα χάσουμε ατομικά. Αυτό σημαίνει να βρεθεί η πίστη στα θεσμικά όργανα και να προειδοποιεί ο ένας τον άλλο σχετικά με τους κινδύνους. Τα προβλήματα έρχονται και η επιστήμη το έχει κάνει σαφές αυτό. Το ερώτημα είναι τώρα πώς το αντιμετωπίζουμε...

Πηγή: tvxs.gr

Συμβουλές για ασφαλή οδήγηση σε περίπτωση κακοκαιρίας

 Αναρτήθηκε από Clopy Paste 31 Δεκεμβρίου 2019

H κακοκαιρία μπορεί να επηρεάσει τις μετακινήσεις μας, οι οποίες έτσι και αλλιώς τον χειμώνα είναι δεδομένα πιο δύσκολες, κυρίως λόγω των βροχών και των ισχυρών ανέμων, του ήλιου που τυφλώνει όταν πάει να δύσει και σε κάποιες περιπτώσεις λόγω του χιονιού και του πάγου.
Με βάση στοιχεία από έρευνες ο κίνδυνος αυξάνεται ιδιαίτερα τη νύχτα και ακόμα περισσότερο όταν ο οδηγός είναι νέος με περιορισμένη εμπειρία. Μεγαλύτερες πιθανότητες εμπλοκής σε ατύχημα υπάρχουν από τις 8 το βράδυ έως τις 2 τα ξημερώματα, κυρίως τα βράδια της Παρασκευής και του Σαββάτου και σε μέρη όπου επικρατεί σκοτάδι.
Έτσι λοιπόν το χειμώνα, που νυχτώνει νωρίς, είναι πολύ σημαντικό τόσο το να βλέπουμε όσο και το να μας βλέπουν. Καλό είναι λοιπόν να καθαρίζουμε τα παρμπρίζ και τα παράθυρα, αλλά και τους προβολείς και τα πίσω φώτα, ώστε και εμείς να έχουμε την καλύτερη δυνατή ορατότητα, αλλά και να είμαστε όσο το δυνατόν καλύτερα ορατοί σε όσους μας ακολουθούν. Ειδικά όταν φρενάρουμε. 
Πολύ σημαντική είναι και η προσαρμογή της ταχύτητας του αυτοκινήτου μας. Όταν βρέχει οι δρόμοι, ειδικά στη χώρα μας, γλιστρούν ιδιαίτερα, πόσο μάλλον όταν χιονίζει. Θα πρέπει λοιπόν να μειώσουμε την ταχύτητα με την οποία κινούμαστε τόσο, ώστε να είμαστε ασφαλείς, αλλά και να αφήνουμε μεγαλύτερες αποστάσεις από τους προπορευόμενους, ώστε να μπορούμε να επιβραδύνουμε και να ακινητοποιήσουμε το αυτοκίνητό μας με ασφάλεια. Κι αυτό γιατί το φρενάρισμα θα πρέπει να γίνεται πιο προοδευτικά, που έχει σαν αποτέλεσμα και μια μεγαλύτερη απόσταση ακινητοποίησης. 
Θα πρέπει να προσέχουμε ακόμα περισσότερο σε δρόμους που δεν έχουν κίνηση και σε μέρη που δεν τα βλέπει ο ήλιος. Και αυτό γιατί ειδικά σε αυτά μπορεί να υπάρχει πάγος. Επίσης, αν ο δρόμος έχει κρατήσει νερά, φαινόμενο όχι σπάνιο στο οδικό δίκτυο της χώρας μας, η ταχύτητά μας θα πρέπει να μειώνεται, ώστε να αποφύγουμε την υδρολίσθηση (θα την καταλάβετε από το ελάφρωμα του τιμονιού και σ' αυτή την περίπτωση θα πρέπει να μειώσετε ταχύτητα παίρνοντας το πόδι από το γκάζι, ώστε να επανέλθει η πρόσφυση), να μην πετάμε νερά σε τυχόν άλλους που κινούνται παράλληλα μαζί μας, αλλά και για να προστατεύσουμε το αυτοκίνητό μας, ειδικά αν τα έχει τα χρονάκια του, από τυχόν βραχυκυκλώματα.
Σε αυτές τις περιπτώσεις είναι καλύτερα να οδηγούμε με μια μικρή σχέση στο κιβώτιο και πιο ψηλές στροφές στον κινητήρα, ενώ όταν βγούμε από τα νερό καλό θα ήταν να πατήσουμε ελαφρά δυο τρεις φορές τα φρένα προκειμένου να στεγνώσουν οι δίσκοι.
Γενικά, όταν οι συνθήκες είναι πιο δύσκολες και ο δρόμος γλιστράει θα πρέπει να αποφεύγονται οι απότομες κινήσεις στο τιμόνι, στο γκάζι και φρένο και είναι πιο ασφαλές αν κινούμαστε με μια σχέση κάτω στο κιβώτιο σε σχέση με την άνοιξη ή το καλοκαίρι στην ίδια διαδρομή. Έτσι, και η ταχύτητα προσαρμόζεται σε πιο χαμηλά επίπεδα και υπάρχει καλύτερος έλεγχος του αυτοκινήτου, σε περίπτωση που πρέπει να αντιδράσει κανείς.
Αν παρεμπιπτόντως κολλήσετε σε χιόνι ή πάγο, τότε επιλέξτε μια μεγαλύτερη σχέση στο κιβώτιο, ώστε οι τροχοί να σπινάρουν λιγότερο και να ξεκολλήσετε ενδεχομένως πιο εύκολα.

Πηγή: cnn.gr - ClopYPastE.gr - ClopYandPastE.gr - ClopYandPastE.blogspot.com

Διαβάστε περισσότερα: http://clopyandpaste.blogspot.com/2019/12/blog-post_31.html?utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+blogspot%2FClopYPastE+%28CLOPYPASTE%29#ixzz69m8FiQDz

Προέλευση της ζωής στη Γη σύμφωνα με την επιστήμη, το πείραμα Miller-Urey

18/12/2019

Written by Δ.Μ.

Ο άνθρωπος ανέκαθεν αναρωτιόταν πώς άρχισε να υπάρχει στη Γη, ποιός τον δημιούργησε και γιατί δημιουργήθηκε. Ζητήματα τέτοιου είδους έχουν ερωτηθεί καθ ‘όλη την ανθρώπινη ιστορία. Κάθε αρχαίος στοχαστής, φιλόσοφος ή προφήτης, προσπάθησε να δώσει κάποια απάντηση σε αυτό το ερώτημα και να προτείνει κάποιο μηχανισμό για τη γέννηση της ζωής.

Ο άνθρωπος ανέκαθεν αναρωτιόταν πώς άρχισε να υπάρχει στη Γη, ποιός τον δημιούργησε και γιατί δημιουργήθηκε. Ζητήματα τέτοιου είδους έχουν ερωτηθεί καθ ‘όλη την ανθρώπινη ιστορία. Κάθε αρχαίος στοχαστής, φιλόσοφος ή προφήτης, προσπάθησε να δώσει κάποια απάντηση σε αυτό το ερώτημα και να προτείνει κάποιο μηχανισμό για τη γέννηση της ζωής.

Η ιδέα της πανσπερμίας

Ο άνθρωπος είναι μόνο ένα μικρό κομμάτι της ζωής. Στην πραγματικότητα, υπάρχει μια τεράστια ποικιλία από πλάσματα που μένουν γύρω μας. Πώς προέκυψαν; Μήπως τους συνδέουμε με οποιονδήποτε τρόπο; Αυτό το άρθρο προτείνει να σας μεταφέρουμε πίσω σε ένα μακρινό παρελθόν όταν δεν υπήρχε ζωή στον πλανήτη μας και σας βοηθά να φανταστείτε πώς θα μπορούσε να προέλθει η ζωή από αυτό το περιβάλλον.

Πανσπερμία

Σύμφωνα με μια αρχαία ελληνική ιδέα, η ζωή υπάρχει σε όλο το σύμπαν. Διανεμήθηκε σε διάφορους πλανήτες σε μικρές μονάδες μέσω της σκόνης στο διάστημα, μέσω μετεωροειδών αντικειμένων, αστεροειδών ή κομητών. Θεωρήθηκε ότι κάτω από ευνοϊκές συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας, αυτές οι μονάδες ζωής θα ζούσαν και θα γέννησαν μετά τα αρχικά ζωντανά όντα.

Η πανσπερμία αναφέρθηκε για πρώτη φορά  στα γραπτά του 5 ^ου αιώνα π.Χ., από τον Έλληνα φιλόσοφο Αναξαγόρα. Παρά το γεγονός ότι είναι παλιά, η ιδέα έλαβε μια πιο επιστημονική μορφή τα τελευταία χρόνια χάρη στη συμβολή των αστρονόμων  Fred Hoyle και Chandra Wickramasinghe.

Είναι πολύ γνωστό ότι η κοσμική σκόνη είναι παρούσα σε όλο το διάστημα. Οι Hoyle και Wickramasinghe πρότειναν το 1974 την υπόθεση ότι κάποια σκόνη στον διαστρικό χώρο ήταν σε μεγάλο βαθμό οργανική, την οποία ο Wickramasinghe αργότερα απέδειξε ότι ήταν σωστή.

Αλλά η Πανσπερμία υποθέτει ότι υπάρχει καθολική αποθήκη της ζωής σε ολόκληρο το διάστημα και έτσι αποφεύγεται η απάντηση στην ερώτηση για το πώς γεννήθηκε οπουδήποτε για πρώτη φορά.

Θεία Δημιουργία

Μια πεποίθηση, κοινή μεταξύ των ανθρώπων όλων των πολιτισμών, είναι ότι όλες οι διαφορετικές μορφές ζωής, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, δημιουργήθηκαν ξαφνικά από μια θεϊκή τάξη πριν από περίπου 10.000 χρόνια. Αυτός ο μεγάλος αριθμός από πλάσματα ήταν πάντα ο ίδιος και θα διαρκέσει χωρίς αλλαγή από τη μια γενιά στην άλλη, μέχρι το τέλος του κόσμου.

Μια τέτοια θεωρία της δημιουργίας είναι παράλογη, επειδή απολιθώματα φυτών και ζώων υποδηλώνουν ότι η ζωή είναι πολύ παλαιότερη. Στην πραγματικότητα, μερικές έρευνες δείχνουν ότι η ζωή στη Γη υπήρχε και πριν από 3,5 δισεκατομμύρια χρόνια. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους η συγκεκριμένη ιδέα είναι αναληθής. Είναι λοιπόν εκπληκτικό το γιατί οι άνθρωποι μπορεί να εξακολουθούν να κρατούν αυτό το σύστημα πεποιθήσεων.

Αυθόρμητη Γέννηση

Η θεωρία, γνωστή ως αυθόρμητη δημιουργία, έκρινε ότι οι σύνθετοι, ζωντανοί οργανισμοί θα μπορούσαν να προκύψουν από άψυχα αντικείμενα. Τα ποντίκια μπορεί να εμφανιστούν αυθόρμητα σε αποθηκευμένους κόκκους ή τα σκουλήκια μπορεί να εμφανιστούν αυθόρμητα στο κρέας. Αυτή η άποψη γεννήθηκε από τον Έλληνα φιλόσοφο και βιολόγο Αριστοτέλη.

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, τα ζώα και τα φυτά δημιουργούνται στη γη και σε υγρό περιβάλλον επειδή υπάρχει νερό στη γη και αέρας μέσα στο νερό και σε όλο τον αέρα υπάρχει μια ζωτική θερμότητα, έτσι ώστε κατά μία έννοια όλα τα πράγματα να είναι γεμάτα από ψυχή. Επομένως, τα ζωντανά πράγματα σχηματίζονται γρήγορα, αφού αυτός ο αέρας και η ζωτική θερμότητα περικλείονται σε οτιδήποτε.

Η επιρροή του Αριστοτέλη ήταν τόσο μεγάλη και ισχυρή ώστε η δομή της αυθόρμητης δημιουργίας παρέμεινε αδιαμφισβήτητη για περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια. Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ήταν μια εύκολα παρατηρήσιμη αλήθεια. Όμως, το 1668, ο ιταλός βιολόγος Franceso Redi  απέδειξε ότι δεν εμφανίστηκαν σκουλήκια στο κρέας (μέσα σε κλειστά δοχεία) όταν οι μύγες παρεμποδίστηκαν να τοποθετήσουν τα αυγά τους εκεί μέσα.

Η αυθόρμητη γέννηση δεν είναι πλέον συζητήσιμη μεταξύ των βιολόγων. Έως τα μέσα του 19 ^ου αιώνα, τα πειράματα του Louis Pasteur και άλλοι αντέκρουσε την παραδοσιακή θεωρία της αυθόρμητης γέννησης και υποστηρίζεται πια η βιογένεση, η ιδέα ότι μόνο η υπάρχουσα ζωή γεννά τη ζωή.

Χημική Εξέλιξη

Η ζωή όπως γνωρίζουμε βασίζεται σε μόρια που περιέχουν άνθρακα. Έτσι, ο σοβιετικός βιοχημικός Oparin και ο Βρετανός βιολόγος Haldane πρότειναν ότι η ζωή θα μπορούσε να προήλθε από απλά οργανικά μόρια. Με άλλα λόγια, για να κατανοήσουμε την προέλευση της ζωής, πρέπει να έχουμε μια γνώση των οργανικών μορίων στη γη.

Η πρώιμη Γη ήταν μια ζεστή πύρινη σφαίρα. Πηγές ενέργειας όπως κοσμικές ακτίνες, ακτινοβολία UV, ηλεκτρικές εκκενώσεις από κεραυνό και θερμότητα από ηφαίστεια, ήταν άμεσα τότε διαθέσιμες. Ως εκ τούτου, η γη ενήργησε σαν ένα μεγάλο εργοστάσιο που παράγει χιλιάδες χιλιάδες ενώσεις την ημέρα. Αυτή ήταν μια κατάσταση γεμάτη αναταραχή και μη ηρεμίας όπως τώρα.

Η πρώιμη γη με ζεστά νερά

Σε αυτές τις δριμείες συνθήκες, το οξυγόνο δεν μπορούσε να παραμείνει ως ελεύθερο οξυγόνο. Συνδυάστηκε με άλλα στοιχεία σε ενώσεις όπως το νερό και ο ασβεστόλιθος. Επίσης σχηματίσθηκαν ενώσεις άνθρακα και υδρογόνου, όπως το μεθάνιο. Το άζωτο και το υδρογόνο συνδυάστηκαν για να σχηματίσουν αμμωνία. Αυτές οι ενώσεις ονομάζονται σήμερα οργανικές ενώσεις.

Με το πέρασμα του χρόνου, η γη είχε αρχίσει να κρυώνει. Καθώς ψύχθηκε επαρκώς, προκλήθηκαν παρατεταμένες βροχές λόγω της συμπύκνωσης του ατμού. Οι βροχές άρχισαν να συσσωρεύονται στις κοιλότητες της γης και έτσι σχηματίστηκαν οι ωκεανοί. Το νερό ήταν ζεστό και μια “σούπα” περιείχε διάφορα είδη οργανικών μορίων σε αφθονία.

Η αλληλεπίδραση μεταξύ αυτών των ενώσεων στα ζεστά νερά οδήγησε στο σχηματισμό ακόμα περισσότερων ενώσεων, οι οποίες μεταξύ άλλων περιείχαν επίσης αμινοξέα που είχαν στη σύνθεση τους άνθρακα, υδρογόνο, άζωτο και οξυγόνο. Αυτά τα αμινοξέα συνδυάζονται μεταξύ τους σε τεράστιους αριθμούς για να σχηματίσουν πρωτεΐνες, οι οποίες είναι τα δομικά στοιχεία της ζωής.

Πείραμα Miller-Urey

Κατά τη συζήτηση γεγονότων που πρέπει να έχουν συμβεί πριν από δισεκατομμύρια χρόνια, υπάρχει ένα ορισμένο ποσό εικασίας και αβεβαιότητας. Αλλά η συλλογιστική πρέπει να είναι σύμφωνη με πολλά διαθέσιμα στοιχεία καθώς και με τους βασικούς νόμους των φυσικών επιστημών.

Η παραπάνω ιδέα θα μπορούσε να δοκιμαστεί αναδημιουργώντας τις προτεινόμενες συνθήκες της πρώιμης γης σε ένα εργαστήριο.

Το 1952, οι Αμερικανοί βιοχημικοί Stanley Miller και Harold Urey έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα, αλλά σε πολύ μικρή κλίμακα. Υποβλήθηκαν σε αέριο μίγμα μεθανίου, αμμωνίας, υδρατμών και υδρογόνου σε κλειστή φιάλη στους 80 βαθμούς Κελσίου με τη βοήθεια ηλεκτρικού σπινθήρα για μια εβδομάδα.

Όταν πέρασε η μία εβδομάδα διαπιστώθηκε ότι η εργαστηριακή διάταξη είχε σχηματίσει απλά αμινοξέα στον πυθμένα, τα οποία είναι απαραίτητα για το σχηματισμό πρωτεϊνών. Ο Miller και ο Urey είχαν δείξει ότι διάφορες οργανικές ενώσεις θα μπορούσαν να σχηματιστούν αυθόρμητα με προσομοίωση των συνθηκών της πρώιμης ατμόσφαιρας της γης, όπως υπέθεσαν οι Oparin και Haldane.

Τα θεμελιώδη στοιχεία της ζωής όπως παράγονται από τον άνθρωπο στο εργαστήριο.

Η επιστημονική κοινότητα σε όλο τον κόσμο εντυπωσιάστηκε σε μεγάλο βαθμό από αυτό το επίτευγμα. Στην πραγματικότητα, τρία χρόνια μετά την επιτυχία του πειράματος του Μίλερ, ο Αμερικανός επιστήμονας Richard Feynman έγραψε ένα ποίημα, με τίτλο, ένα άτομο στο σύμπαν , γιορτάζοντας τις γνώσεις του ανθρώπου για την προέλευση της ζωής στη γη.

Ο Miller συνέχισε την έρευνά του μέχρι το θάνατό του το 2007. Όχι μόνο κατάφερε να συνθέσει όλο και περισσότερες ποικιλίες αμινοξέων αλλά παρήγαγε επίσης μια μεγάλη ποικιλία ανόργανων και οργανικών ενώσεων ζωτικής σημασίας για την κυτταρική κατασκευή και το μεταβολισμό. Χαιρετίζουμε τις προσπάθειες ενός τέτοιου επιστήμονα που αφιέρωσε τη ζωή του μελετώντας το πιο σημαντικό ζήτημα που είναι γνωστό στον άνθρωπο.

Πηγή